Τα λουτρά των αστέγων

Tα λουτρά των αστέγων: Ένα διάλειμμα ανθρωπιάς στον Γολγοθά των αστέγων

Tα λουτρά των αστέγων: Ένα διάλειμμα ανθρωπιάς στον Γολγοθά των αστέγων - Κεντρική Εικόνα

Ώρα μία το μεσημέρι. Στην οδό Ευριπίδου  εμφανίζονται άστεγοι από κάθε γωνιά της Αθήνας. Οι περισσότεροι κρατούν και μία τσάντα όπου έχουν τα ρούχα τους. Κατευθύνονται στην στοά στο νούμερο 14. Μπαίνουν στο ασανσέρ και ανεβαίνουν στον 7ο και τον 8ο όροφο. Εδώ είναι το καταφύγιό τους. Το μόνο μέρος στο οποίο μπορούν να κάνουν ένα ζεστό μπάνιο, να ξυριστούν, να κουρευτούν, να πλύνουν τα ρούχα και τα σκεπάσματά τους. Στα λουτρά των αστέγων.

 

Που λειτουργούν από το σωματείο καταφύγιο αγάπης και συμπαράστασης που ίδρυσε εδώ και πολλά χρόνια ο Κώστας Βιταλάκης με την σύζυγό του Σοφία και παλεύουν μαζί με εθελοντές να καλύψουν τα κενά της πολιτείας. Ο Κώστας Βιταλάκης μιλά στο koolnews.gr

Γράφει η Ελένη Λαζάρου

Το μπάνιο βρίσκεται στον 8ο όροφο. Εδώ υπάρχει πάντα κόσμος. Αλλά δεν σχηματίζεται ουρά. Όποιος θέλει να μπει στα ντουζ παίρνει ένα χαρτάκι με το νούμερό του και περιμένει υπομονετικά. Όταν ακούσει το νούμερό του θα μπει και θα πλυθεί. Αν έχει ρούχα θα τα βάλει στο πλυντήριο και θα τα απλώσει στην ταράτσα και μπορεί να περιμένει να στεγνώσουν. Αν έχει ανάγκη θα πάρει και άλλα ρούχα. Όσο περιμένει μπορεί  να κάνει πολλά πράγματα. Όπως για παράδειγμα να κουρευτεί. Ακούραστος και χαμογελαστός με ένα ψαλίδι και μία ξυριστική μηχανή ένας κουρέας θα περιποιηθεί όποιον του το ζητήσει. Είναι ο Γκάρι . Άστεγος και ο ίδιος. Το επάγγελμά του δεν είναι κουρέας. Ήταν ελαιοχρωματιστής. Έμαθε όμως την τέχνη για να βοηθάει τους συνανθρώπους του. Όσους είναι στην ίδια και χειρότερη μοίρα από τον ίδιο. Ο Γκάρι κατάγεται από την Αλβανία. Έζησε για κάποιο διάστημα στην Ιταλία, και μετά ήρθε στην Ελλάδα. Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε. Οι δουλειές πάγωσαν, χώρισε… Ντρεπόταν να πει στους συγγενείς του πως έχει ανάγκη και έτσι βρέθηκε στο δρόμο. «Σε όσο δύσκολη θέση και αν είμαστε πρέπει να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι» λέει στο koolnews.gr

 

Στο καταφύγιο οι άστεγοι δεν πλένονται μόνο. Μπορούν να πιουν τον καφέ τους και να φάνε  και ένα πιάτο καλομαγειρεμένο φαγητό που ετοιμάζει η Σοφία Βιταλάκη με την βοήθεια των εθελοντών. Το μενού καθορίζεται από τις προσφορές των ιδιωτών. Αν πχ φέρουν κιμά, το φαγητό θα είναι μακαρόνια με κιμά. Αν φέρουν κοτόπουλο, το φαγητό θα ναι κοτόπουλο με ρύζι.

Η τραπεζαρία γεμίζει ασφυκτικά. Οι άνθρωποι που τρώνε εδώ είναι κυρίως Έλληνες και λίγοι Βαλκάνιοι.  Εδώ συναντήσαμε τον Κώστα πρώην ιδιωτικό υπάλληλο ο οποίος έμεινε άνεργος εδώ και χρόνια και από πέρυσι που έχασε τους γονείς του είναι και άστεγος: « Αν δεν έχεις δικό σου σπίτι πάντα κινδυνεύεις να βρεθείς στον δρόμο. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι από την μια στιγμή στην άλλη να βρεθείς στο δρόμο; Όταν έχασα το σπίτι μου κοιμήθηκα σε ένα παγκάκι. Στην γειτονιά μου. Ήμουν σαν αγρίμι. Δεν ήξερα που να φάω και να πλυθώ. Ντρεπόμουν που με βλέπανε και έτσι δεν ξάπλωνα. Καθόμουν για να μην φαίνεται πως είμαι άστεγος. Ευτυχώς έκανα τα χαρτιά μου και με πήρανε στον ξενώνα για τους αστέγους του δήμου Αθηναίων» μας λέει.

 

Κάθε άστεγος έχει και την δική του προσωπική ιστορία.

Ο Γιάννης είναι μουσικός. Έπαιζε σε γιορτές και πανηγύρια. Πλέον δεν τον καλεί κανείς.  «Χωρίς μεροκάματο δεν μπορούσα να πληρώνω λογαριασμούς και ενοίκιο. Έτσι έμεινα στον δρόμο. Καλά που υπάρχουν τα λουτρά και μπορώ να κάνω το μπάνιο μου γιατί τόσες ώρες στα βρώμικα παγκάκια δεν αντέχεται η κατάσταση. Εδώ νιώθω σαν στο σπίτι μου» μας λέει.  Δίπλα  του ο Χαράλαμπος. «Εγώ είχα τέσσερα καφενεία στην Αθήνα αλλά με αυτή την κρίση δεν είχε δουλειά και αναγκάστηκα και τα έκλεισα. Έτσι έρχομαι εδώ κάνω το μπάνιο μου και τρώω ένα πιάτο φαγητό» λέει με παράπονο.

Δεν είναι μόνο άνδρες όμως οι άστεγοι. Υπάρχουν και πολλές γυναίκες. Νέες και ηλικιωμένες. Ελληνίδες και ξένες. «Για μας είναι πιο δύσκολα στον δρόμο, γιατί οι κίνδυνοι είναι περισσότεροι. μας λέει η Ντιμίτρεβα από την Βουλγαρία. Η γυναίκα δούλευε ως αποκλειστική νοσοκόμα αλλά όταν τα μεροκάματα σταμάτησαν βρέθηκε δίχως σπίτι. «από τον δρόμο με μάζεψε ένας κύριος αλλά με πήγε σε μία σκηνή δίχως ρεύμα και νερό. Το βράδυ ξεπαγιάζουμε από το κρύο. Μία δουλειά θα ταν η σωτηρία για μένα» μας λέει.

Πίσω από όλες αυτές τις παροχές βρίσκεται ο Κώστας Βιταλάκης. Πρώην υπάλληλος του νοσοκομείου Σωτηρία. Ο κύριος Κώστας ξεκίνησε το φιλανθρωπικό του έργο πριν από 25 ολόκληρα χρόνια. « Όλα ξεκίνησαν όταν είχα δει στην τηλεόραση μία σκηνή όπου ένας πολίτης είχε κλωτσήσει έναν άστεγο στην Ομόνοια. Θύμωσα. Την επόμενη μέρα πήρα τους φίλους μου, αγοράσαμε σουβλάκια και πήγαμε να βρούμε τον άστεγο. Είδαμε ότι δεν ήταν ένας αλλά περισσότεροι. Όλοι Έλληνες. Από τότε ξεκινήσαμε να τους βοηθάμε συστηματικά. Νοικιάσαμε ένα γραφειάκι στην Ευριπίδου στο νούμερο 90. Μετά από λίγο καιρό κάποιοι από τους φίλους μου δεν μπορούσαν να υποστηρίζουν την δράση μας γιατί άλλος έκανε παιδί άλλος έχασε την δουλειά του….Ξαναβγήκαμε στον δρόμο. Στην συνέχεια βρέθηκαν και άλλοι φίλοι και ξανανοικιάσαμε διαμέρισα αυτή τη φορά στην Γερανίου. Ξανά όμως παρουσιάστηκαν προβλήματα. Εδώ που είμαστε σήμερα φιλοξενούμαστε και όλες οι παροχές είναι από δωρεές και το υστέρημα των εθελοντών. Δεν επιχορηγούμαστε από το κράτος. Είναι όμως δυνατόν να μην υπάρχει άλλη δομή για την καθαριότητα των αστέγων; Φανταστείτε ότι και ο δήμος μου στέλνει άτομα εδώ.» λέει στο koolnews.gr

Tόσα χρόνια στο πλευρό των αστέγων ο κύριος Κώστας μας λέει ότι διαπιστώνει πως όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια.  «Είναι πλέον άνθρωποι που έχασαν την δουλειά τους. Άνθρωποι που μέχρι χθες τα είχαν όλα. Έχουμε έναν δικηγόρο που δεν μπορούσε να ανανεώσει την άδειά του, πολλούς πολιτικούς μηχανικούς και πολλούς δημοσιογράφους αλλά μην με ρωτήσετε περισσότερα»

Τον ρωτήσαμε αν το καταφύγιο έχει κάποιες ανάγκες : «φυσικά και έχουμε. Εφόσον γινόμαστε το σπίτι των αστέγων έστω για λίγες ώρες χρειαζόμαστε ότι χρειάζεται ένα σπίτι. Απορρυπαντικά, σαμπουάν, αφροντούζ, ξυραφάκια, τρόφιμα…Εμείς λειτουργούμε δύο φορές την εβδομάδα κάθε Τρίτη και Πέμπτη, αν όμως είχαμε την δυνατότητα θα μέναμε ανοιχτά κάθε μέρα»

Posted in Καταφυγίου δρώμενα.

One Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *